Nr 17 (94) październik 2008

  • Nr 17 (94) październik 2008

Słowo od redakcji

Przeciętny mieszkaniec Polski więcej wie o tatarskich najazdach i braniu w jasyr, niż o tym, że część Tatarów od wieków stanowiła jedną z najlojalniej szych grup obywateli Rzeczypospolitej. Dzisiejsi Tatarzy zamieszkujący tereny Podlasia określani są mianem Tatarów polskich. Tatarzy polscy są wyznawcami islamu i poprzez ten fakt zachowują swoją odrębność. Stosunek mieszkańców Polski do nich jest dwojaki, raz określa się ich jako mniejszość narodową ,innym razem jako grupę etniczną, mocno spolonizowaną .W ostatnich latach widzi się wyłącznie w odrębności wyznaniowej podstawową różnicę między nimi a ludnością polską. Już ponad sześć wieków temu, kiedy to pierwsi przybysze z potężnego niegdyś państwa tatarskiego Złotej Ordy osiedlili się na ziemiach Wielkiego Księstwa Litewskiego ,Polska stała się ojczyzną z wyboru. Militarne związki i stosunki polityczne Polski i Litwy, oraz polsko tatarskie mają wielowiekową i bogatą w doniosłe wydarzenia przeszłości, sięgając korzeniami do XIV wieku .Poeta Antoni Bogusławski, pięknie i zwięźle ujął stosunki polsko-tatarskie.

Szli z nami dżigici poprzez wszystkie lata.
Od granic Złotej Ordy do bram Nowogródka.
Szli zawsze, kiedy do bojów grała pobudka,
Za Polską, co Tatara przyjęła za brata.

Należałoby podkreślić iż mariaż polsko-tatarski zrodził się z potrzeby serca dwu rycerskich narodów bez przymusu, czy pisanych paktów. Logicznym więc procesem stały się więzi krwi polsko-tatarskie już od XIV wieku.W tym miejscu trzeba wspomnieć o tatarskich oddziałach w wojsku polskim. Udział w bitwie pod Grunwaldem,Chocimiem, Wiedniem, Insurekcji Kościuszkowskiej, Cudu nad Wisłą i frontach drugiej wojny światowej czyny te zajmują najpoczytniejsze miejsce w dziejach naszej Ojczyzny. Godzi się przypomnieć na zasadzie fascynującej ciekawostki historycznej, że w momencie wybuch drugiej wojny światowej i napaści wojsk niemieckich na ziemie polskie, w skład ówczesnego Wojska Polskiego obok innych formacji i pułków wchodził m.in. 13 Pułk Ułanów Wileńskich, a jeden z jego szwadronów był złożony z ułanów pochodzenia tatarskiego noszący nomenklaturową nazwę Szwadron Ułanów Tatarskich. Należy podkreślić, że wl939 roku był to jedyny specyficzny przypadek formalnego istnienia odmiennego narodowościowo oddziału zbrojnego w armii polskiej. Nie pozwólmy innym zapomnieć o naszym udziale w życiu wspólnej ojczyzny. Taki stan rzeczy odsuwa nas w niebyt.

Redaktor Naczelny

Nr 17 (94) październik 2008 – wersja pdf.